Stilte

Donkere wolken pakken zich samen boven Utrecht. Donkerblauw met zwarte randen. In de verte een wolkbreuk. Langzaam komt hij dichterbij. Dikke druppels klateren alvast van de lekke dakgoot op de tafel op het balkon. Er klinkt zacht gerommel. Door de heftige geluiden van buiten lijkt het binnen stiller. De gangen zijn verlaten. De koelkast houdt zijn adem in. Alleen ver van boven klinkt een zacht vegend geluid. Ik steek mijn hand om de deurpost en luister nogmaals. De afstand tot de trap is donker. Alle ramen staan open. Mijn hand gaat even naar de schakelaar maar ik knip het licht niet aan. Op het ritme van de druppels loop ik behoedzaam naar boven, mijn linkerhand op de leuning. Boven in de badkamer zie ik het. Tussen de luiken die reiken tot aan de grond en wijd openstaan zit een kauw. Een zwart beest met een wit schuin vlak over zijn borst. In zijn snavel een stapeltje samengeniete papieren die hij over de grond sleept. Hij kijkt naar mij in de schemer en dan naar buiten naar het steeds natter wordende luchtruim. Dan stijgt hij op; het noodweer tegemoet.

Met dank aan: Schrijfweek ‘Schrijven in Utrecht



Comments are closed.